Deze zomer was mijn avontuur een reis van Pieterburen naar de Sint Pieterberg bij Maastricht. Ik deed dat niet om de wereld te redden, maar in het kader van het twintigjarig bestaan van de NAF, de stepsport te promoten en sponsorgeld in te zamelen voor de NAF.

Ik heb deze tocht, net als Roland, met enkele reisgenoten gemaakt. Sommige reisgenoten waren er vanaf het begin tot het einde, terwijl andere er maar één avontuur bij waren. De reisgenoten ontwikkelden gedurende de reis ieder hun eigen specialiteit. Terwijl ik druk bezig was om te fotograferen vanaf mijn step, was Peter de specialist geworden in het vinden van de rood-witte markeringen, was Herman onze tolk, die kon communiceren met de inheemse bevolking, die we onderweg tegen kwamen. Marco was de tempomaker, Connie zorgde voor de vrouwelijke inbreng en Piet voor de gezelligheid.

Bij een boek wil ik het liefst niet van te voren weten wat er gaat gebeuren. Dus als ik begin met een boek, lees ik niet eerst de tekst op de achterzijde en ik blader zeker niet vooruit, om alvast te lezen wat er gaat gebeuren of hoe het afloopt. Ook in het geval van het Pieterpad wist ik niet wat ik moest verwachten.

Ik dacht dat alle paden in Nederland zo langzamerhand wel geasfalteerd of tenminste verhard zouden zijn. Dit bleek niet het geval, want naar enkele uren steppen, zakten we al diep weg in de modder, toen we door een weiland tussen de paarden door stepten. Voor mijn gevoel reden we de helft van de tijd op onverharde wegen. Sommige paden waren niet breder dan de banden van mijn Crosscountry step en soms kon je niet eens spreken van een pad.

De avonturen die we onderweg hebben beleefd, bestonden uit het vinden uit de meest onmogelijke paden en het overwinnen van heel veel obstakels. Deze obstakels bestonden onder andere uit: heel mul zand, sappig modder, diepe plassen, hekken, schrikdraad, omgewaaide bomen, zeer steile hellingen, een veerpond die het komende uur niet vaart, een brug die er niet was en een snelweg die er juist wel was, terwijl je hem niet verwacht. Het was dus echt een avontuur, maar dan niet in een wereld die (bijna) verwoest was, maar in de mooiste natuur die Nederland te bieden heeft.

Ik heb echt enorm genoten van dit avontuur en ik zou zo weer een meerdaagse tourtocht maken over wandelpaden. Ik wil dan wel een andere route, want hetzelfde boek meteen opnieuw lezen vind ik ook niet spannend.

Helpers, super bedankt. Het was heel relaxt dat we onderweg geen bagage hoefden mee te slepen en dat jullie zorgden voor het eten, drinken, douchemunten en het opzetten van de tenten. Er was zelfs voor massage gezorgd. Daarnaast was het zonder jullie natuurlijk ook een stuk minder gezellig geweest.

In mijn verslag van “Back to the Roots” kun je meer vinden over dit over dit avontuur.

Groetjes, Roelof

Het nadeel hiervan was dat iedereen moest staan wachten tot dat ik klaar was met de camera. Het spontane gaat dan van de foto’s af en iedereen staat een beetje geposeerd op. Één keer stoppen voor een foto kan wel, maar een paar keer is zwaar irritant. Het gevolg is dat er weinig foto’s worden gemaakt en de foto’s die gemaakt worden, bevatten weinig actie.

een camera in een (zadel)tasje aan het stuur kan er alleen in stilstand worden uit gehaald 

Om voor de boven beschreven problemen een oplossing te zoeken, ben ik op Internet gaan zoeken naar een oplossing. Ik ben uiteindelijk terecht gekomen op de website vakantiefietser.nl. Dit is de website van de winkel “De Vakantiefietser in Amsterdam. Deze winkel heeft een camerahouder te koop (€40,95), die je op je stuur kan monteren. Het is ook mogelijk om hem te laten bezorgen (+ €6,00 ). Ik heb voor deze laatste optie gekozen.

Met de camerahouder kun je terwijl je stept fotograferen of filmen. Het statief kan maximaal een gewicht van 700 gram dragen en past op sturen tot een diameter van 3 centimeter. Zolang het wegdek niet al te slecht is kun je hele scherpe foto’s maken terwijl je stept. Filmen terwijl je stept kan ook, maar alle schokken die je step maakt door een oneffen wegdek of doordat je afzet, zie je terug op de film.

camerahouder met camera (Ixus 300) gemonteerd op een Kickbike

De camerahouder kan je naar voren of schuin naar achteren richten. Als je camera naar voren, kan fotograferen wat je voor je ziet. Dit doe altijd als ik alleen step. Wil je voornamelijk de andere steppers fotograferen, dan kan je de camera opzij of schuin naar achter richten: je kan dan de andere steppers fotograferen als je naast ze rijdt. Je kan ook een stukje vooruit rijden en een foto maken als de rest er aan komt. Omdat de camera op je stuur zit kan je deze alvast aanzetten terwijl je stept. Als je step een standaard heeft kun je deze als een statief gebruiken. Gebruik je dan de zelfontspanner dan kom je zelf ook eens op de foto.

foto vanaf de step met een camera met zelfontspanner

Ik heb de camerahouder nu een half jaar en er zeker 1000 kilometer mee gestept. Hiervan was ruim 500 kilometer over het Pieterpad bij het Back to the Roots stepevenement, dus de camera houder en de camera hebben heel wat te verduren gehad. Een heel enkele keer is de camera los getrild, maar dat kwam dat ik hem niet stevig genoeg had vast gedraaid. Er zit een klein vlinderschroefje aan de houder waar mee je de camera vast zet. Met de hand kan je niet genoeg kracht zetten om de laatste slag te maken. Dit kan je doen door de camera te draaien en het schroefje tegen te houden. Je hebt hier sterke vingers of een stuk gereedschap voor nodig. Op dit kleine puntje na kan niets slechts over de houder schrijven.

foto gemaakt vanaf de step (in stilstand)

Een camera krijgt bij normaal gebruik al heel wat te verduren, dus zou wel geweld kunnen verdragen. Zolang je over afvalt rijdt is er niet zo veel aan de hand, maar ik heb wel mijn twijfels of het goed voor een camera is om off-road of over een hobbelig klinker pad te rijden. Mijn Canon Ixus 300 2.1 megapixels digitale camera doet nog steeds, maar mist nu wel drie schroefjes. Twee schroefjes zaten al los voordat ik er ooit mee aan het steppen ben geweest.

foto gemaakt al steppend

Conclusie: de camerahouder voor op een stuur werkt prima. Het extra stevig vast draaien van de camera op de houder voorkomt dat deze op slechte ondergrond los trilt, maar vergt sterke vingers. Ook kan de levensduur van je camera worden verkort, dus wil je off-road, neem dan een camera mee die al is afgeschreven (Je kan dan nog iets nuttigs doen met je oude 2 mega pixels camera). De camerahouder is niet goedkoop, maar dat is wel logisch, want deze wordt in een kleine serie grote gemaakt. Ook kon ik Nederland geen ander alternatief vinden. Ik kan hem daarom ook niet vergelijken met andere houders. Als een foto’s wil maken van af de step, kan ik je ze toch zeker aan bevelen.

foto gemaakt al steppend van Martin

Op woensdag 8 augustus ging de 5 daagse steptocht over het Pieterpad van start. De totale afstand was zo’n 500 km.

Namens de stepclub heb ik (Erik) hem gereden. Het verslag en natuurlijk veel foto’s die ik tijdens de tocht heb gemaakt wordt binnenkort verder uitgebreid op deze website. Op de website www.autoped.nl/back2roots kun je de informatie vinden van de Back to the Roots organistie.

Dag 1 (Pieterburen – Schoonloo)

De Back to the Roots steptocht ging van start op de zeedijk ten noorden van Pieterburen. Op deze dijk waren o.a. fotografen van de Telegraaf en het Dagblad van het Noorden. In twee regionale edities van de laatst genoemde krant stond de volgende dag een leuk artikel en een grote kleuren foto. Na de fotoshoot zijn we naar Pieterburen gereden. Vanaf daar hebben we het Pieterpad voor wandelaars gevolgd. Dit houdt in dat we met behulp van de wit-rode markeringen (zie o.a. de foto in Garnwerd, rechts op de muur) , landkaarten en gps zoveel mogelijk de route hebben gevolgd.

Het eerste stuk ging vrijwel geheel over verharde weg en we hadden de wind in de rug. Mijn GPS gaf aan dat we om 2 uur in Schoonlo zouden aankomen (pauzes niet meegerekend), dus leek het Pieterpad wel aardig mee te vallen. De eerste hindernis was een weiland waar we eerst met de step over een hek moesten klimmen en vervolgens door het gras / modder het pad verder volgden. In het volgende weiland krijgen gezelschap van een groep paarden. Op de onderstaande foto zie je Herman, de oudste van het gezelschap, samen met enkele paarden.  

Op weg naar Groningen zijn we ondermeer door het prachtige plaatsje Garnwerd gekomen. Op de onderstaande foto zie je hoe Marco en Peter door één van straatjes van Garwerd rijden).

Omdat de brug vlak voor Groningen (Zerneke) voor onderhoud verwijderd was, moeten we hier een flink stuk omrijden. In Groningen zijn we via Zerneke, Selwerd, het Noorderplantsoen, Groninger museum naar mij huis gereden in de Parkweg. Daar hebben de eerste grote pauze gehouden.  Na de deze pauze zijn we naar Drenthe gereden. Hier hebben we pas echt kennis gemaakt met het begrip onverharde weg. Een groot deel van de tijd hebben we hier op onverharde paden gereden. Als de ondergrond hard is, dan zijn deze wegen goed te doen. Maar als deze zacht is, word je enorm afgeremd.

Dag 2 (Schoonloo – Lemele)

De volgende dag werden we geïnterviewd en gefilmd door het Dagblad van het Noorden. Klik op deze link om naar het filmpje van het Dagblad van het Noorden te gaan.  

Dag 3 (Lemele – Herwen) 

Dag 4 (Herwen – Swalmen)

Na een half uurtje steppen kwamen we uit een veerpond. Deze vaart één keer in het uur en we hadden hem net gemist. We moesten dus drie kwartier wachten. We konden ook niet omrijden want dat zou zeker meer dan drie kwartier kosten.

Bij het maken van de onderstaande foto werd ik voor de tweede maal geëlektrocuteerd door schrikdraad. Dit pad lag vol met allerlei stukken puin waardoor het al moeilijk was om er te kunnen lopen, laat staan steppen. 

Dag 5 (Swalmen – Sint Pietersberg Maastricht)

Op de laatste dag deed ook de voorzitter van de NAF meer. Op de onderstaande foto zet hij zijn beste beentje voor (het zou ook zijn slechtste kunnen zijn).

In het restaurant van camping Boszicht hebben we ons zelf beloond met Cornetto’s. De prachtige paasboom van de camping, deed mij denken aan Pasen van vroeger. Toen ik nog met knikkers speelde, hadden we thuis ook zo’n geval.

Na de traktatie van de maag, werden we getrakeerd op de mooiste natuurlandschappen in nationaalpark Dwingelderveld. Omdat deze schoonheid niet te beschrijven is, heb ik getracht hier een aantal foto’s van te maken.

In totaal hebben we (Erik op de step en Marloes op de fiets) 60 km gereden, waarvan het overgrote deel absoluut de moeite waard was. Hier komen we zeker nog wel een keer terug!

Waarom ik deze route het hazenpad noem? Het antwoord is heel flauw: Omdat het Pasen was en omdat we over een aantal we heel smalle paadjes door het bos reden.