https://picasaweb.google.com/NKsparky2010/WinterSteptochtDeKnipe2011?authkey=Gv1sRgCPihzMH6nd7WoAE

Lees meer over de landelijke opstepdag op de website www.opstepdag.nl.

In het verslag van de op-step-dag 2007 kun meer lezen over de eerste opstepdag in Groningen.

Deze zomer was mijn avontuur een reis van Pieterburen naar de Sint Pieterberg bij Maastricht. Ik deed dat niet om de wereld te redden, maar in het kader van het twintigjarig bestaan van de NAF, de stepsport te promoten en sponsorgeld in te zamelen voor de NAF.

Ik heb deze tocht, net als Roland, met enkele reisgenoten gemaakt. Sommige reisgenoten waren er vanaf het begin tot het einde, terwijl andere er maar één avontuur bij waren. De reisgenoten ontwikkelden gedurende de reis ieder hun eigen specialiteit. Terwijl ik druk bezig was om te fotograferen vanaf mijn step, was Peter de specialist geworden in het vinden van de rood-witte markeringen, was Herman onze tolk, die kon communiceren met de inheemse bevolking, die we onderweg tegen kwamen. Marco was de tempomaker, Connie zorgde voor de vrouwelijke inbreng en Piet voor de gezelligheid.

Bij een boek wil ik het liefst niet van te voren weten wat er gaat gebeuren. Dus als ik begin met een boek, lees ik niet eerst de tekst op de achterzijde en ik blader zeker niet vooruit, om alvast te lezen wat er gaat gebeuren of hoe het afloopt. Ook in het geval van het Pieterpad wist ik niet wat ik moest verwachten.

Ik dacht dat alle paden in Nederland zo langzamerhand wel geasfalteerd of tenminste verhard zouden zijn. Dit bleek niet het geval, want naar enkele uren steppen, zakten we al diep weg in de modder, toen we door een weiland tussen de paarden door stepten. Voor mijn gevoel reden we de helft van de tijd op onverharde wegen. Sommige paden waren niet breder dan de banden van mijn Crosscountry step en soms kon je niet eens spreken van een pad.

De avonturen die we onderweg hebben beleefd, bestonden uit het vinden uit de meest onmogelijke paden en het overwinnen van heel veel obstakels. Deze obstakels bestonden onder andere uit: heel mul zand, sappig modder, diepe plassen, hekken, schrikdraad, omgewaaide bomen, zeer steile hellingen, een veerpond die het komende uur niet vaart, een brug die er niet was en een snelweg die er juist wel was, terwijl je hem niet verwacht. Het was dus echt een avontuur, maar dan niet in een wereld die (bijna) verwoest was, maar in de mooiste natuur die Nederland te bieden heeft.

Ik heb echt enorm genoten van dit avontuur en ik zou zo weer een meerdaagse tourtocht maken over wandelpaden. Ik wil dan wel een andere route, want hetzelfde boek meteen opnieuw lezen vind ik ook niet spannend.

Helpers, super bedankt. Het was heel relaxt dat we onderweg geen bagage hoefden mee te slepen en dat jullie zorgden voor het eten, drinken, douchemunten en het opzetten van de tenten. Er was zelfs voor massage gezorgd. Daarnaast was het zonder jullie natuurlijk ook een stuk minder gezellig geweest.

In mijn verslag van “Back to the Roots” kun je meer vinden over dit over dit avontuur.

Een klas had voor elk onderdeel 10 minuten. Het fluitsignaal was het teken om naar het volgende onderdeel te gaan. Bij de stepclinic werd een klas opgedeeld in twee groepen. De ene groep ging bij Thijza op het circuit verschillende ministeps uitproberen en andere groep bij mij en Gerben de verschillende grote steps.  Na 5 minuten verwisselden de groepen van circuit. Na een korte uitleg over remmen en verkeersdrempels konden de kinderen zelf over het circuit steppen. Het circuit bestond uit een verkeersdrempel een slalombaan met pionnetjes een lang recht stuk waar je flink snelheid kan maken en een hindernisbaan van strobalen.

De bedoeling was om aan te tonen dat een autoped met grote wielen veiliger is dan eentje met kleine wielen. Daarnaast natuurlijk ook om de stepsport te promoten en de kinderen een leuke tijd te geven. In dat laatste zijn we in ieder geval zeker geslaagd. 

P.S.  Ik heb ook nog even van de gelegenheid gebuik gemaakt om met mijn step een rondje over het circuit te maken. 

• Werven van fondsen ten behoeve van KWF Kankerbestrijding. (Heeft dit jaar een record opbrengst van 776.897 euro en 44 cent)
• Het bespreekbaar maken van de ziekte kanker.
• Promoten van een gezonde levensstijl.

Behalve meer dan tienduizend fietsers, reden er ook 8 steppers mee. Vanwege de Europese stepkampioenschappen, die gelijktijdig plaats vonden in Duitsland, waren er dit jaar minder steppers dan normaal gesproken. Het verzamelpunt voor de steppers was mijn voortuin.

Vanuit hier zijn we vertrokken naar het start van de tourtocht.

Mede door het mooie weer, was het een goed geslaagd evenement.

Meer info op de website www.ridefortheroses.nl

Klik hier voor het artikel en foto’s op de website van het Dagblad van het Noorden.

Op woensdag 8 augustus ging de 5 daagse steptocht over het Pieterpad van start. De totale afstand was zo’n 500 km.

Namens de stepclub heb ik (Erik) hem gereden. Het verslag en natuurlijk veel foto’s die ik tijdens de tocht heb gemaakt wordt binnenkort verder uitgebreid op deze website. Op de website www.autoped.nl/back2roots kun je de informatie vinden van de Back to the Roots organistie.

Dag 1 (Pieterburen – Schoonloo)

De Back to the Roots steptocht ging van start op de zeedijk ten noorden van Pieterburen. Op deze dijk waren o.a. fotografen van de Telegraaf en het Dagblad van het Noorden. In twee regionale edities van de laatst genoemde krant stond de volgende dag een leuk artikel en een grote kleuren foto. Na de fotoshoot zijn we naar Pieterburen gereden. Vanaf daar hebben we het Pieterpad voor wandelaars gevolgd. Dit houdt in dat we met behulp van de wit-rode markeringen (zie o.a. de foto in Garnwerd, rechts op de muur) , landkaarten en gps zoveel mogelijk de route hebben gevolgd.

Het eerste stuk ging vrijwel geheel over verharde weg en we hadden de wind in de rug. Mijn GPS gaf aan dat we om 2 uur in Schoonlo zouden aankomen (pauzes niet meegerekend), dus leek het Pieterpad wel aardig mee te vallen. De eerste hindernis was een weiland waar we eerst met de step over een hek moesten klimmen en vervolgens door het gras / modder het pad verder volgden. In het volgende weiland krijgen gezelschap van een groep paarden. Op de onderstaande foto zie je Herman, de oudste van het gezelschap, samen met enkele paarden.  

Op weg naar Groningen zijn we ondermeer door het prachtige plaatsje Garnwerd gekomen. Op de onderstaande foto zie je hoe Marco en Peter door één van straatjes van Garwerd rijden).

Omdat de brug vlak voor Groningen (Zerneke) voor onderhoud verwijderd was, moeten we hier een flink stuk omrijden. In Groningen zijn we via Zerneke, Selwerd, het Noorderplantsoen, Groninger museum naar mij huis gereden in de Parkweg. Daar hebben de eerste grote pauze gehouden.  Na de deze pauze zijn we naar Drenthe gereden. Hier hebben we pas echt kennis gemaakt met het begrip onverharde weg. Een groot deel van de tijd hebben we hier op onverharde paden gereden. Als de ondergrond hard is, dan zijn deze wegen goed te doen. Maar als deze zacht is, word je enorm afgeremd.

Dag 2 (Schoonloo – Lemele)

De volgende dag werden we geïnterviewd en gefilmd door het Dagblad van het Noorden. Klik op deze link om naar het filmpje van het Dagblad van het Noorden te gaan.  

Dag 3 (Lemele – Herwen) 

Dag 4 (Herwen – Swalmen)

Na een half uurtje steppen kwamen we uit een veerpond. Deze vaart één keer in het uur en we hadden hem net gemist. We moesten dus drie kwartier wachten. We konden ook niet omrijden want dat zou zeker meer dan drie kwartier kosten.

Bij het maken van de onderstaande foto werd ik voor de tweede maal geëlektrocuteerd door schrikdraad. Dit pad lag vol met allerlei stukken puin waardoor het al moeilijk was om er te kunnen lopen, laat staan steppen. 

Dag 5 (Swalmen – Sint Pietersberg Maastricht)

Op de laatste dag deed ook de voorzitter van de NAF meer. Op de onderstaande foto zet hij zijn beste beentje voor (het zou ook zijn slechtste kunnen zijn).

Het is niet mogelijk om 12,5 inch in een Kickbike te doen, dus had ik een frame nodig waar deze wel in passen. Deze frames zijn niet te koop: Je moet hem zelf maken of laten maken, of een bouwsel van iemand lenen. Vanwege weinig tijd en ervaring met het bouwen van frames, heb ik voor de laatste optie gekozen.  Ik ben dus naar Genemuiden gereden, om daar een 12,5 inch step van Thijza Brouwer te lenen.

Na een testrit had ik nog enkele wensen: een confortabel stuur, verlichting, gps-houder, stuurtas, nieuwe wielen en banden. Ook vond ik dat het roestige frame wel een likje groene en witte verf kon gebruiken. Na rondgebeld te hebben naar verschillende winkels voor nieuwe wielen, ben ik uiteindelijk naar Bolsward gereden, om bij fietsenwinkel De kroon nieuwe wielen en snelle banden van het merk Swalbe te kopen.

De wielen bleken na een testrit veel lawaai te maken, omdat deze over de asjes heen en weer schoven. Met de flex heb ik er toen een stukje er afgeslepen zodat de lagers werden geklemd. Helaas werden de lager toen weer te veel ingeklemd, zodat de wielen niet meer soepel wilden draaien. Reder in nood, Martin Bonder, heeft toen de wielen mee genomen en een bus gemaakt tussen de lagers, zodat deze van twee zijden worden ingeklemd. De wielen waren toen klaar voor gebruik.

Deze step was te laat klaar (2 dagen voor de elfstedentocht) om er op te kunnen trainen. Als training, maar ook om dat ik het leuk vind, heb ik de elfmerentocht (100 km),  en een rondje Groningen, Garnwerd, Lauwersoog, Anjum Zuidhorn, Groningen (111 km) gereden, naast de gebruikelijke trainingen. Omdat een step met 12 inch wielen zwaarder stept als een step met grote wielen, heb ik deze tochten en trainingen gereden op mijn Cross-country Kickbike. Door zijn breedte, zachte banden, zware frame en geveerde voorvork stept deze ook vrij zwaar.

Na alle voorbereidingen was het dan zover: Ik stond in Bolsward voor de start met 85 andere steppers, waarvan ik schat meer dan 75 Friezen. Hoewel het volgens de weervoorspelling al een dag had moeten regenen, was het tot nu toe droog gebleven. Toen de tocht om twaalf uur van start ging, kwam de hele groep steppers aangemoedigd door honderden enthousiaste toeschouwers langzaam op gang. Ik denk dat het een mooi gezicht moet zijn geweest voor de toeschouwers: een hele stoet steps met verlichting.

De eerste zes uur naar Dokkum, via de steden Harlingen en Franeker, dienden alle steppers in één peloton achter een auto aan te rijden. De snelheid was ongeveer 15 km per uur. Vanwege de lage en fluctuerende snelheid, was ik voor mijn gevoel meer aan het remmen dan aan het steppen. Omdat er geen rem op mijn step zit, gebruikte ik mijn voet op het achterwiel of wegdek om af te remmen. Om een uur of twee ’s nachts begon het te regenen en rond een uur of 5 begon het echt te plenzen. Alles wat nat kon worden (en ook alles wat niet nat hoort te worden) was dus nat toen ik Dokkum was. Om het niet te koud te krijgen, ben ik dus, toen ik mijn stempeltje had, maar weer verder gaan steppen. Om warm te worden heb ik tempo maar flink opgevoerd. Na een half uurtje reed ik helemaal voorop, maar omdat mijn GPS kapot was gegaan en ik de route niet kende, ben ik maar wat minder snel gaan steppen. Het heeft ook geen zin om voor Oudemirdum heel snel te gaan. Zowel in Bolsward en in Oudemirdum zijn er stempelposten met tijdcontrole. Dit houdt in dat je moet wachten totdat de stempelpost open gaat. In mijn geval heb ik twee keer een anderhave uur staan wachten.

Dit wachten is niet zo erg, omdat je dan je tijd hebt om bij te komen, eten drinken, gemasseerd te worden en droge kleren aan te trekken. Vooral de massage, die ik zowel in Bolward als in Oudemirdum heb gehad, heeft mij veel goed gedaan. Ik wil de masseurs hiervoor nogmaals bedanken. 

In Oudemirdum is zaak om zo snel mogelijk een steppel te krijgen, want als je een stempeltje hebt, kun je er meteen vandoor. Als je als eerste een stempel hebt, heb je al een leuke voorsprong op de rest. Dit systeem lijkt wellicht oneerlijk, maar het blijft een tourtocht en geen wedstrijd. Hoewel het geen wedstrijd is, willen wel veel deelnemers als eerste in Bosward zijn. Het is dus een heel gedring bij de stempelpost. Ik kreeg ongeveer als 15e een stempel en ben er met een enorme sprint vandoor gegaan. Vervolgens heb ik gelukkig aansluiting gevonden bij een groepje van andere snelle steppers. (zie de bovenstaande foto).

Helaas zijn we in Workum verkeerd gereden, waardoor we terug moesten voor een stempel. Na de stempel post in Workum raakte ik in paniek, want ik zag geen andere steppers meer en ik wist niet waar ik hen moest. Gelukkig waren er enkele mensen die mij de juiste weg wezen. (er was hellaas ook een grapjas die expres me de verkeerde kant opstuurde). Ik was erg opgelucht toen ik eindelijk Workum weer uit was. Vanaf Workum heb ik het stuk naar Bolsward helemaal alleen gereden. Ook zag ik geen andere steppers meer voor of achter mij.

Na een hele tijd helemaal alleen te zijn geweest, was het geweldig om te worden onthaald door honderen enthousiaste toeschouwers en een fanfareorkest. Om 16:45 kwam ik als elfde binnen en had dus de tocht der tochten en een geweldige ervaring achter de rug. Het was de hebben van pijnlijke enkels (tot anderhalve week na de tocht) zeker waard.

Tenslotte wil ik de organistie, de vrijwillergers en de toeschouwers van de Elfstedentocht bedanken.

Tips voor mensen die een volgende keer willen meesteppen:

• Meld je op tijd aan: er mogen maximaal 100 deelnemers meedoen (ik was nummer 89).
• Zorg dat je voldoende kilometers getraind hebt (het liefst op de step, waarop je de tocht der tochten gaat rijden.)
• Zorg dat je je materiaal goed voorelkaar hebt (Zit alles goed vast, zitten er geen barsten in frame, zijn de banden nog goed.)
• Neem een tas mee, met daar in een extra paar schoenen en kleding. Het is heel fijn om droge kleren te kunnen aantrekken, als je toch moet wachten bij de tijdcontrole. Eventueel zelfs een derde zet kleding. Neem in deze tas ook een handdoek, een paar liter water, fruit, en eten mee. Eventueel kan je ook wat gereedschap of reservemateriaal meenemen. Deze tas zet je in de materiaalwagen, je kan bij de tijdcontroles en soms ook bij de stempelposten bij je tas.
• Op je step moet je minimaal één liter water / sportdrank en voeding meenemen. Onderweg wordt wel af en toe wat uitgedeeld (één banaan, een pepermuntje , een koek, soep, vla en af en toe wat te drinken), maar dit is niet voldoende om de tocht te kunnen uitrijden.
• Zorg dat er iemand bij de finish staat, die je naar huis kan brengen. Omdat je erg moe bent, is het niet verstandig om zelf nog te gaan rijden.

Op de website http://www.stepelfsteden.nl/ kun je je inschrijven en meer informatie vinden over de step-elfstedentocht.

Het was niet de eerste keer dat ik deelnam aan een tocht georganiseerd door de Smurfit Kappa Attica Skeeler organisatie. Een jaar eerder had ik ’s ochtends meegedaan aan een steptocht van 50 km en ’s middags aan de skeelertocht (op de step) van 50 km. Ook heb ik vorig jaar met Martijn Dashorst mee gedaan aan skeelertocht ”zweimal über die Ems”. Dit is een tocht waarbij je in één dag van Oude Pekela, via 140 km asfalt, naar Leer in Duitsland rijdt, overnacht en de volgende dag weer terug rijdt. Deze tocht is voor skeelerlaars bedoeld, maar steppers die het tempo van 22 km per uur kunnen volhouden zijn ook welkom.  

De tochten zijn all-inclusive, wat inhoud dat bij alle rustpauzes grote tafels vol met eten en drinken voor je klaar staan. Zo zijn o.a. belegde kadetjes, fruit, kaas, snoep, energiedrank en water. De skeelertochten gaan over glad asfalt op de openbare weg. Voorop rijdt er politie en verkeersregelaars op motoren zetten de zijwegen en kruispunten af. Behalve voor de trein of brug wordt er nergens voor gestopt. Na de politie volgt de geluidswagen en tempomakers op de fiets. De geluidswagen zorgt voor muziek van Nederlandse bodem en waarschuwt voor elk potenteel gevaar (geparkeerde auto’s putdeksels, modder op de weg, enz) Achter het peloton van skeeleraars en enkele steppers rijdt er een hele stoet volgwagens.      

Naast de goede organisatie kan ik mij nog herinneren dat er onverwachts een magneetzweeftrein vlak lang ons heen vloog. Zo’n trein is zo stil dat je hem niet hoort aankomen, maar als hij voorbijkomt is de verplaatsing van de lucht wel  zeer te horen. Ook heb ik slechts een schim van de Transrapid trein gezien, omdat deze op hoge snelheid (400-500 km per uur) op enkele meters afstand langs kwam. Een paar weken later is er met deze trein een groot ongeluk gebeurt, waarbij 23 mensen zijn overleden, sindsdien rijdt deze trein, zover ik weet, niet meer. Op de website www.iabg.de/transrapid kun je meer vinden over de magneetzweefbaan bij Lathen. Informatie over de trein kun je vinden op http://www.transrapid.de.

Terug naar dit jaar. Na dat de burgemeester van Pekela het startsein voor de skeelertocht had gegeven en de hele kolonne van skeeleraars en volgauto’s vertrok, waren de steppers aan de beurt. Op een mij onbekende manier hebben enkele, hier niet nader te noemen (zie links op de bovenstaande foto), steppers de burgemeester zover gekregen ook een stukje steppen (zie onderstaande foto).

Onder begeleiding van een fietser hebben we een tocht van 25 km gemaakt. Door het sombere weer (mot regen) is deze tourtocht niet echt memorabel te noemen. (Dit in tegenstelling tot de gehaktballen, volgens de niet-vegetariers.) Een nog kleinere groep steppers heeft het zelfde rondje nog een keer gedaan. Na deze 50 km was het mogelijk om nog 50 km samen met de skeeleraars te gaan steppen. In tegenstelling tot vorig jaar had ik hier dit keer geen behoefde aan. Niet alleen vanwege het droevige weer, maar ook omdat ik de volgende dag ook nog 100 km ging steppen bij de elfmerentocht. Ook de andere steppers hebben hier voor bedankt. 

De grote winnaars in de senioren klasse waren René Elzinga bij de heren en Wenda Zuiddam bij de dames. Zij waren vorig jaar, in de eerste stepcross van Almere, ook 1e in hun klasse. Behalve de winnaars had de wedstrijd nog een andere overeenkomst met de stepcross van 10 juni vorig jaar: Het was weer tropisch warm.

Op de NAF website kun je de volledige uitslag van de cross bekijken. Klik hier om naar de uitslag te gaan.

In tegenstelling tot vorig jaar was ik dit jaar niet op een cross-country step, maar op een gewone Kickbike gekomen. Ik hoopte dat ik op het afvalt gedeelte (30%) van het parcours, meer snelheid te kunnen maken. Het off-road parcours was nog wat hobbeliger dan vorig jaar dus ik werd volledig door elkaar geschut. Op verschillende momenten gedurende de wedstrijd verwachte ik dat mijn step het zou begeven, maar dat is niet gebeurd. Volgend jaar toch maar weer op de cross-country step!

Op het parcours bevind zich een bocht vlak van een afdaling, in deze bocht gingen vorig jaar al verschillende steppers onderuit. Dit jaar kon Martin het niet laten hier de grond van dicht bij te bestuderen, wat hem een pijnlijke schouder heeft opgeleverd.

De bovenstaande foto is gemaakt tijdens de stepcross in 2006.